Endamên TZP-Kurdî pêr li avahiya Komeleya Xwendekarên Zanîngeha Yuzuncu Yilê ya Wanê (YODER) civîna xwe pêk anîn. Di civînê de 'xebatên ku TZP-Kurdî yên ji Newrozê ve heta niha
kirine' û 'ji niha û pê de dikarin çî bikin' hate nîqaşkirin. Endamên TZP-Kurdî ku piraniya wan ji xwendekarên YODER'ê
pêk tê, bertek nîşanî dê û bavên kurd ên ku di malên xwe de bi zarokên xwe re bi tirkî diaxivin, da.
'Dê û bav hewilê didin ku bi zarokên xwe re bi tirkî biaxivin'
Endamê TZP-Kurdî û Xwendekarê Zanîngeha YYU yê Mehmet Îrmez, got
ku divê her kesê ku ji xwe re dibêje 'ez kurd im' bi zimanê xwe biaxive û bide axaftin. Îrmez, ragihand ku ew sedemê tirkî
axaftina karmend û kesên ku di saziyên fermî de dixebitin fêm dikin lê, ew tu wateyê nadin dê û bavên ku di nava mala xwe
de bi zarokên xwe re bi tirkî diaxivin. Îrmez û wiha pê de çû: "Dê û bavên kurd ku ji gundan hatine li bajarê Wanê bi cih
bûne, tirkî nizanin, lê hewl didin ku bi zarokên xwe re bi tirkî biaxivin. Bi rastî ez vê yekî fêm nakim. Divê di serî de
komel, rêxistin û saziyên me kurdan di têkiliya gel de bi kurdî biaxivin, ji ber ku her kes li rêveberan dinêre, li gor wê
tev digere. Heke wiha dom bike heta 50 salan dê zimanê kurdî namîne."
'Zimanê kurdî di xetereyê de ye'
Xwendekarê
bi navê Kemal Akçata jî da zanîn ku di warê parastina zimanê kurdî de barekî mezin dikeve ser milê xwendekaran û bal kişand
ser xetera li ber zimanê kurdî. Akçata wiha domand: "Divê pêşî xwendekar di nav xwe de kurdî biaxivin, da ku gelê kurd
wan ji xwe re wekî mînak bigire li hemberê windabûna zimanê xwe tevbigere. Bi salan e ji bo em bikaribin bi kurdî bi rehetî
biaxivin em têdikoşin. Lê, em piştî derketin rehetiyê ku di her qadê de fersend heye em bi kurdî biaxivin, meyla
me dikeve ser tirkî."
'Bê ziman azadî nabe'
Xwendekar û niviskar Hamîd Dilbihar jî, diyar kir ku piştî
şerekî ewqas dijwar, ewqas têkoşîneke bêhempa, heke kurd li zimanê xwe xwedîtî nekin ev rûreşiyeke mezin e.
Dilbihar, wiha domand: "Ez bawerim tu gel bêyî zimanê xwe azad nabe. Hele hele, mirov bi zimanê kesê ku dixwaze mirov tune
bike tu car azad nabe. Kesên ku li ser navê kurdan rêveberiyê dikin ji şaredaran bigre, heta serokên bajêran partî û
saziyan heta ew kesên ku dibêjin em rewşenbîr in, nivîskar in, divê ew zimanê kurdî li her derê cîhanê bidin nasîn û
bibêjîn in. Her çiqas em dewletan bi zimanê me asteng dike sucdar dikin jî, dîsa zimanê me bi otoasîmîlasyonê re rû bi rû
ye. Îro em dibînin, siyasetmedar, rewşenbîr, bi taybetî jî hunermendên kurd bi kurdî stranan dibêjin lê, mixabin nikarin
bi zimanê xwe hevpeyvînekê jî bikin. Ev şermek e, divê em jî vê rastiyê nerevin, da ku her kes bikaribe ji bo pêşketina
zimanê kurdî proje û xebatê bimeşîn e."
Merhaba anne, Yine ben geldim. Merak etme okuldan çı
ktım da geldim.
Anneler de babalar gibi merak eder mi bilmiyorum ama Ali, "Okula gitmezsem annem çok kızar, merak eder." demişti de
onun için söylüyorum. Geçen hafta öğretmen, sağ elimde
sarımsak, sol elimde soğan dedirte dedirte öğretti
sağımı solumu. Ben biliyorum artık anne,
sağım neresi, solum neresi Ağrıyan yanımın
neresi olduğunu. Şimdi iyi biliyorum anne. Hani geçen geldiğimde: Şuram acıyor işte, şuram demiştim de Bir türlü söyleyememiştim ya acıyan yanımı
anne Bak şimdi söylüyorum. Şuram işte, Sol yanım çok acıyor anne. Hem de her
gün acıyor anne her gün.
Dün sabah annesi Ayşe'nin saçlarını örmüştü.
Elinden tutup okula getirdi. Yakası da danteldi. Zil çalınca öptü, hadi yavrum sınıfa dedi. Ben
de ağladım, Ağladım hiç de utanmadım. Öğretmen ne oldu
dedi? Düştüm, dizim çok acıyor dedim. Yalan söyledim anne. Dizim acımıyordu ama sol yanım çok acıyordu anne.
Bugün ben de saçım örülsün istedim. Babam ördü ama onunki gibi olmadı. Dantel yaka istedim. Babam; "Ben bilmem ki kızım." dedi. Bari okula sen götür dedim. "Kızım,
iş..." dedi. Ben de bana ne dedim, ağladım.
"Kızım, ekmek" dedi babam. Sustum
ama okula giderken yine ağladım anne. Ha, bi de sol
yanım yine çok acıdı anne.
Herkesin çorapları bembeyaz, benimkiler gri gibi. Zeynep, "Annem, beyazlara renkli çamaşır katmadan
yıkıyormuş" dedi. Babam hepsini birlikte yıkıyor. Babam çamaşır yıkamasını bilmiyor mu anne? Uffff,
babam, her gün domates peynir koyuyor beslenmeme. Üzülmesin diye söylemiyorum ama Arkadaşlarım her gün kurabiye, börek,
pasta getiriyor. Biliyorum babam pasta yapmasını bilmez
anne.
Hava kararıyor, ben gideyim anne. Babam
bilmiyor kaçıp kaçıp sana geldiğimi. Duyarsa
kızmaz ama çok üzülür biliyorum. Kim bozuyor toprağını, Çiçeklerini kim koparıyor?
İzin verme anne, Ne olur toprağına el sürdürme!
Eve gidince aklıma geliyor bi de bunun
için ağlıyorum anne. Bak, kavanoz yanımda, toprağından bir avuç
daha alayım. Biliyor musun anne? Her gelişimde
aldığım topraklarını Şu
kavanozda biriktirdim. Üzerine de resmini yapıştırıp başucuma koydum.
Her sabah onu öpüyor kokluyorum.
Kimseye söyleme ama anne Bazen de konuşuyorum onunla. Ne
yapayım seni çok özlüyorum anne. Ha unutmadan, Öğretmen yarın anneyi anlatan bir yazı yazacaksınız dedi. Ben babama yazdıracağım.
Öğretmen anlarsa çok kızar ama bana
ne kızarsa kızsın. Ben seni hiç görmedim ki
neyi, nasıl anlatacağım anne.
Senin
adın geçince sol yanım acıyor anne. Hiç bir şey yutamıyorum. Bazen de dayanamayıp
ağlıyorum. Kağıda da böyle yazamam ya anne.
Ben gidiyorum anne, Toprağını öpeyim, sen
de rüyama gel beni öp. Mutlaka gel anne, Sen rüyama gelmeyince Sol yanımın acısıyla uyanıyorum anne. Sol yanım acıyor anne. İşte tam şurası, Sol yanım çok acıyor anne. Seni çok özledim anne, çooook...
Endamên TZP-Kurdî pêr li avahiya Komeleya Xwendekarên Zanîngeha Yuzuncu Yilê ya Wanê (YODER) civîna xwe pêk anîn. 
